Donderdag (29 juni 2006)
Gisteravond nog ff snel paspoort van Feesbees opgehaald en sandalen voor Eki gekocht. Voor Bram een nieuwe blitse zonnebril gekocht voor de vakantie met pappa. Hij gaat logeren bij opa en oma, want mamma en Erik gaan met het vliegtuig op vakantie. Dat laatste klopt volgens Bram niet: “neehee, Erik geet vleege, mamma nit!”. Hij besefte voor het eerst dat mamma niet mee op vakantie gaat met Bram en pappa... moeilijk! Toch hebben we hem al weken op zijn vakantie met pappa voorbereid. We moesten al vroeg op; 6:00 uur, dat is voor Eki uitslapen maar Feesbees draaide zich liever nog eens om. Onderweg naar schiphol veel files en oponthoud ... als we maar op tijd komen!!! Tijdens inchecken toch maar bellen met het thuisfront of alles OK is met Bram, *zucht* die mamma ook, Feesbees voelt zich nu al schuldig dat ze hem in de steek laat... troostend met de gedachte dat hij een geweldige vakantie met heel veel andere kinderen tegemoet gaat. Ondanks de lange rit naar Schiphol en ook de vlucht naar Luxor komt er in de rug van Feesbees toch redelijk snel weer wat beweging. Tegen verwachting in heel goed gegaan – gelukkig! Het diner is op de boot, die een uur rijden van het vliegveld ligt ten gevolge van de sluiting van de sluis bij Esna. Onze reisgids, Ramadan, brieft ons over het programma dat dien ten gevolge ook weer is aangepast en wat over de geschiedenis van Egypte en de cultuur. Hij blijkt een goed gevoel voor humor te hebben en vertelt zijn verhaal in een mengeling van Engels en Nederlands, dat is wel ff wennen!! Aangekomen op het cruiseschip kijken we onze ogen uit; het lijkt wel de Titanic. Zoals later blijkt was dat vergelijk zo gek nog niet, maar daarover verderop. Het diner is heel goed verzorgd en de boot begint te varen. We verkennen onze hut en elk dek. Op het zonnedek genieten we van de zachte temperatuur en warme wind en van de prachtige sterrenhemel. De vermoeidheid slaat snel toe. Terug op de kamer ruimt Feesbees nog wat spullen in. Ze heeft geen gerust gevoel... er gaat nog iets gebeuren deze week. Terwijl dit gevoel haar overvalt, trekt ze een la open met de zwemvesten. Volgens de Veiligheidsinstructies behoren ze toch onder het bed te liggen?! “ Nou ja, ik weet nu in ieder geval waar ze liggen!”
Vrijdag (30 juni 2006)
6:30 we schrikken ons rot van de telefoon die rinkelt: “wake-up call OK?” Grrrrr…. nee….niet OK!! Ben nog moe!!! Met veel pijn en moeite haalt Feesbees het om kwart over zeven aan het ontbijt te zitten... de rest staat al zo ongeveer bij de receptie want om 7:30 vertrekt de bus naar Luxor...drukke dag want we bekijken beide oevers van de Nijl op 1 dag omdat nu nog niet bekend is of we volgende week wel door de sluis kunnen. In de bus houden we weer ons hart vast... veiligheid is in Egypte een heel ander begrip dan in Nederland. We troosten ons met de gedachte dat de buschauffeur al zo oud is geworden in zijn beroep, hopelijk nog een dag ouder! Hij zal wel weten wat hij doet... al lijkt het voor ons heel anders. Allereerst gaan we naar de Tempels van Karnak – later zullen we hier nog een licht- en geluidshow meemaken. Beiden zijn we bevangen van dit tempelcomplex. Veel tijd om het te laten bezinken is er niet; door naar de Luxortempel. Ramadan is eigenlijk archeoloog en nam een sebatical year om toeristen rond te leiden. Dat doet hij nu al 5 jaar... is tevens nog als archeoloog in dienst van de overheid. Kan het dan ook niet laten om een kleine “de-tour” langs “zijn” opgravingen te maken. Hij vertelt vol vuur over de tempels, hierogliefen – maakt niet uit wat je hem vraagt... hij legt alles uitgebreid uit. Hij IS archeologie... we beseffen dat we met de neus in de boter gevallen zijn! Lunch in de busonderweg na het bezoek aan een steenhouwerij (alabast), vervolgens door naar de Vallei der Koningen. De bus vervolgt haar route naar de tempel van konigin Hatsepsut. Deze tempel is in 3 terrassen gebouwd en wijkt daarmee heel erg af van de overige tempels die we zagen. Steeds meer mensen blijven achter in de bus... het is inmiddels ook al 51 graden buiten! Ieder al ruim 2,5 liter water gedronken; een koud flesje (750 ml) is binnen 10 minuten warm water... We bezichtigen nog de vallei met de graftombes van de vrouwen en kinderen. Eigenlijk dringt de uitleg allemaal niet meer zo door... het is TEVEEL. Bij de kolossen van Memnon stapt nog maar 1 persoon uit de bus om foto’s te maken... onze reisgenoten hebben hetzelfde probleem als ons ?. Om kwart voor vijf zijn we weer op de boot, diner om acht... iedereen is gaar! Gelukkig morgen een rustige dag! Op ons bed staan 2 prachtige zwanen; origami met handoeken – een leuke verrasing.
Zaterdag (1 juli 2006)
Om 8:30 wake-up call, dat kan Feesbees beter waarderen!! En twintig minuten later zitten we al aan het ontbijt! Vandaag geven we onze ogen eens goed de kost... het is een prachtig ontbijtbuffet waarvan we gister niet zo genoten hebben door de tijdsdruk. Leuk voor de toeristen... om half negen gaan we met paard en wagen naar Edfu, om de tempel die aan Horus geweid is te bezichtigen. De god Horus word als valk afgebeeld of als mens met een valkenkop. We concluderen dat de tempels steeds mooier worden! Je ziet steeds meer van de oorspronkelijke kleuren en het lijkt wel of de tempels steeds completer bewaard zijn gebleven. We proberen ons voor te stellen in welke kleurrijke wereld de Egyptenaren 5000 jaar geleden leefden; wat is onze wereld maar zwart-wit, in meerdere opzichten! Feesbees verbaast zich over de paralellen in de Egyptische goden en hun verhalen in vergelijk met de bijbel. Trek de lijn door naar de Maya/Inca-cultuur... verbazingwekkend, 3 werelden die destijds geen weet van elkaar hadden en toch zo hetzelfde alledaagse dingen en gebeurtenissen probeerden te verklaren! Paard en wagen staan geduldig op ons te wachten, als we weer eens als laatste het complex verlaten. Heerlijk!! De rest van de dag aan ons om te luieren op de boot of wat te shoppen in de bazaartjes... dat laatste deden we liever niet vanwege de verkooptechnieken. Zodra we uit de koets stapten, stonden ze al tussen ons in. Voor we het wisten zat er al 3 meter tussen ons en Feesbees raakte in paniek omdat ze omsingeld was door 5 Egyptenaren en Eki niet meer zichtbaar of hoorbaar was. Ramadan verzamelt zijn “Royal Family” en brieft ons over het programma voor rest van de week. We besluiten nog een extra excusie te maken naar de Namubiers - het wordt een dagje natuur in plaats van cultuur. Dat lijkt ons een aangename afwisseling. We genieten van het zwembad en de schaduw van de grote parasols bij de bar op het zonnedek. Hoe verder we de Nijl afzakken, hoe warmer het wordt. De lunch aan boord is weer perfect verzorgd. ’s Avonds genieten we van de sterrenhemel, jammer van het strooilicht op de boot - we zouden de melkweg moeten kunnen zien. Wel zien we regelmatig een vallende ster; Maandag scheert er een meteoriet langs de aarde. Astronomisch gezien mist-ie ons op een haartje... hopelijk krijgen we nog een mooi schouwspel te zien. We varen onder de “Aswanbridge” door... een zeer aparte ervaring! Vanaf het ligbed op het zonnedek zien we de mooi verlichtte brug op ons af komen. Het personeel verplicht alle gasten te gaan liggen en ineens, iets meer dan een meter boven ons hoofd, zoeft de brug over ons heen... het duurt geen 2 tellen en het schip is er al onderdoor. Een kleine maand geleden had een ander schip vergeten de parasols te laten zakken, deze zijn verankerd op het zonnedek, het zonnedek is toen voor de helft weggevaagd... Veiligheid en Egypte, die 2 begrippen passen niet echt bij elkaar. Ons bekruipt het gevoel dat ”echt niet” beter geformuleerd is! Auto’s rijden na zonsondergang zonder verlichting, overdag zowel als ’s avonds geldt gewoon het recht van de grootste/sterkste en wie het hardst kan bluffen. Inhalen op momenten dat er geen overzicht is, is eerder regel dan uitzondering. De rest doen ze met toeteren en handgebaren. Gelukkig is er minder verkeer op de Nijl! Maar daar varen ze ook zonder licht... en zonder sonar... en zonder diploma’s zoals ons die middag door de manager van het schip verteld is. We zijn namelijk in de stuurhut geweest! Voor een techneut als Eki leek dit het walhalla te moeten zijn... wat een ontnuchtering toen wij de realiteit zagen, hahaha. Ze maken gebruik van 3 manuele besturingssystemen, niks hightech! “Don’t worry!” vertelde de manager ons, “het is niet verplicht op de Nijl en de 1ste stuurman heeft 40 jaar ervaring en de 2de 30 jaar.” “He knows every inch of the Nile!”. De Nijl is op sommige plaatsen maar 2 meter diep, maar dat verschilt behoorlijk. Op plaatsen is het ook 25 meter diep. Er liggen zelfs eilandjes in de Nijl, dat hebben we inderdaad ook gezien. Het personeel legt uit dat de boten gemaakt zijn op de bruggen en de sluizen. Het is krap, maar het past voldoende – geen reden om ons zorgen te maken. Verder kunnen er 150 gasten op de boot (we zijn maar met 51) en zijn er 2!! reddingssloepen ter grootte van roeibootjes... en er rammelt een hoop aan de op de deur van je hut ingelijst hangende veiligheidsinstructies... Om het geheel compleet te maken gaat om de haverklap het brandalarm, maar is er helemaal geen brand! Op onze kamer worden we verrast met een nieuwe handdoek origami, er ligt een krokodil op bed.
Zondag (2 juli 2006)
Vandaag zijn we de “Unfinished Obelisk” gaan bekijken. Ramadan legt ons uit dat ze de ruwe vorm uithakten uit de granietrots, dan vulden ze die sleuf met boomstammen. Deze werden met water gevuld en door het uitzetten van het hout scheurde de obelisk dan los. Dat staat allemaal in hierogliefen opgeschreven, net als de recepten en ingredienten voor wierrook, gereedshappen van de dokter, hoe je papyrusrollen maakt, ALLES uit het dagelijkse leven is in hierogliefen vereeuwigd. Deze obelisk is waarschijnlijk door een aardbeving gescheurd en had daarom geen waarde meer. 5000 jaar geleden werden 18 obelisken gemaakt, waarvan Egypte er 7 weggegeven heeft... Onze archeoloog komt er maar niet over uit hoe jammer dat is ?. We vervolgen onze route via de lage dam in Aswan naar de “High Dam”, 98% van de stroomvoorziening van Egypte is afkomstig van de hoge dam. Door de dam onstond het 500 km lange Nassermeer, waarvan 350 km in Egypte ligt. Door de stijging van het waterniveau kwamen vele dorpen en tempels onder water te liggen. De Namubiers moesten verhuizen en tempels werden blok voor blok genummerd, afgebroken en 60 meter hogerop weer opnieuw opgebouwd. Op de weg terug naar de boot maken we nog een stop bij het papyrusinstituut en een parfumerie “Al Fayed” welke inderdaad familie is van de bekende Dodi Al Fayed / Lady Diana. We genieten de lunch aan boord en maken ons op voor de tocht met de felucca, naar het botanische eiland. Het eiland is door een vermogend Engelsman beplant met 20.000 verschillende uitheemse en tropische planten en bomen. Prachtig!! Een oase van groen, in schril contrast met de woestijnoever aan de andere kant van de Nijl. Per motorboot verlaten we het eiland, richting het dorp van de Namubiers, het laatste deel zetten we voort in een karavaan op dromedarissen. Ook een heel aparte ervaring, vooral bij aankomst in het dorpje... Feesbees word uitgejoeld door een Namubische in een Burka. Korte broek en t-shirt kan in Egypte niet, beter gezegd dat hoort een vrouw in Egypte niet te doen! Hand in hand over straat is zoiets als sex in het openbaar. Cultuurkloof. We genieten vanaf het dak van de motorboot van de sprookjesachtige zonsondergang. Zo kort bij de evenaar is het in een kwartier nacht en dag. Kon Eki ff klooien met de manuele instellingen van zijn camera *grijns*.
Maandag (3 juli 2006)
Om 8:00 aan ‘t ontbijt. Met 2 reisgenoten gaan we al vroeg op pad naar de Bazar in Aswan. We willen voor de hitte van de dag weer terug aan boord zijn. Eki had een mooi schaakspel van basalt gezien de eerste dag in de steenhouwerij. Ze vroegen zich daar 80 euri (smiley shock) en vonden ons bod onacceptabel. Eki wilde er maximaal 20 voor geven... Feesbees wil eens kijken op de markt... Met z’n vieren zijn we de hele bazar doorgelopen; het eerste deel is puur voor de toeristen... een overdaad van hetzelfde. De kruiden geuren heerlijk en lokken je, echter de vastklampende verkopers weerhouden je ervan om daadwerkelijk serieus rond te neuzen. Maar op het tweede gedeelte worden we met grote ogen aan gekeken... wij zijn een attractie voor de Egyptenaren, zoals hun markt voor ons! Verderop worden we een bakkerij naar binnen gesleurd en kijken onze ogen uit. Natuurlijk, Ramadan heeft ons ervoor gewaarschuwd, maar door het moment bevangen (we zijn NB met 4 volwassenen!) trappen we erin... en uiteraard worden de handjes weer opgehouden. Met een euro aan kleingeld zijn ze niet tevreden en worden we vies aangekeken...we hebben gelukkig een brede rug! En een ander in dezelfde bakkerij nam het graag aan. “Ohne Worte”... lichaamstaal begrijpen ze wonderbaarlijk goed! In Egypte willen ze voor alles geld hebben, een foto, personeel dat behulpzaam een droog handoekje aanrijkt of de monumentenpolitie die je een mooi element van de tempel wilt laten zien... je kunt het zo gek niet bedenken! 1 voor 1 wordt het ons soms teveel, na 4x beleefd nee-zeggen en zeggen dat je niet wilt dat ze je vastpakken moet je toch eens heel resoluut nee-zeggen. Sommige vasthoudende verkopers reageren ook niet op “no thanks, next time better luck”. Op een gegeven moment houdt het op en dan helpt alleen een onvriendelijke blik en bits NEE nog... Zo’n blik doet wonderen, al ervaar je het zelf als onbeleefd. Communcatie gaat meer op gevoel. Het is een macho-cultuur, uitdagen is normaal. Feesbees is van mening dat het meerendeel van de volwassen Egyptische mannen die ze gezien heeft het equivalent van 3jarige Bram zijn... ff de grens aftasten en proberen te verleggen! Het allerlaatste deel van de markt is door weinig toeristen bezocht... we gaan nogmaals een poging doen om het schaakspel te bemachtigen onder de 20 euro. Het bleek een goede taktiek om weg te lopen, elders prijzen te vergelijken en tijdje later tegrug te komen en serieus te onderhandelen. Doen alsof je er dan toch niet uitkomt en weglopen. Dan kun je ineens wel de deal rondmaken ;-). Onder hun prijs zullen ze het echt niet verkopen! En wat ze aan jou niet verdienen, verdienen ze aan een andere toerist wel. Zo gaandeweg heeft iedereen op de boot wel ergens te veel voor betaald of dachten ze een wereld deal te maken in Egyptische Ponden die ze dan niet bij zich hadden en met Euros moesten betalen tegen woekerkoersen (smiley grijns). Allemaal kunnen we er om lachen en DAT is iets, concluderen we, dat moeten we de Egyptenaren na geven... van hun gemoedelijke levensstijl kunnen wij Nederlanders in veel opzichten nog iets leren! De middag genieten we op de boot van onze ervaringen en de rust. Terwijl we van ons koud pilsje genieten komt de verkoper uit het winkeltje van de boot aan. Het t-shirt voor Bram, zijn naam in hierogliefen in een cartouche (__)I , is klaar... en onze vriendschapsringen! Ze zijn heel erg mooi geworden; ook een cartouche met aan de ene kant een scarabe(ki) voor geluk en aan de andere kant het levensteken, daartussenin staat de naam. Ramadan komt ons nog even gedag zeggen, morgen is de laatste bezichtiging. “Next year, take her to the church, go to the high priest and let him make up the contract!” luidt zijn advies aan Eki. We moeten allebei heel erg lachen, het voelt niet alleen goed maar we stralen het dus ook uit. Na het diner is onze kamer weer versierd, ditmaal ligt er een Lotusbloem op het bed. Die nacht ging 4 keer achter elkaar het brand-alarm. Feesbees heeft, net als meerdere gasten, toch voor de zekerheid maar gekeken op de gang of het nu dan niet menens was... bleek gelukkig loos alarm te zijn. Echt geslapen heeft ze niet meer... het zoveelste alarm – dit was de laatste waarschuwing bleef haar gevoel maar zegggen.
Dinsdag(4 juli 2006)
Gisteravond voeren we zo ongeveer de tempel van Kom Ombo binnen! We meerden onder aan de trappen van de ingang van het complex aan. Om 7:00 wake-up call zodat we een uur later de tempel kunnen bezoeken. In deze tempel zijn de kleuren nog het best bewaard gebleven en ook op veel plaatsen heel helder. Qua kleuren is dit toch wel de mooiste tempel. Opvallend is ook de tweedeling van de tempel. Er zijn ook twee allerheiligsten met offertafels. 5000 jaar geleden werd vrouwe justitia ook al afgebeeld met een weegschaal. Zij verdeelde de tempel in twee delen; voor Horus en Isis. Ramadan neemt officeel afscheid van zijn “Royal Family” en de groep bedankt hem voor zijn fantastische verhalen. Hij heeft niet gelogen toen hij zei dat elke dag nog mooier was dan de vorige! Wij zijn van mening dat elke tempel haar eigen charmes had. Maar de meeste indruk hebben toch de 134 zuilen in de tempel van Karnak op ons gemaakt - gevoelsmatig. Om 9:30 zijn we terug op de boot en varen we af naar Edfu.We doen een poging om het stadje te bezichtigen, maar de verkopers die op de wal staan te wachten komen zo op ons afgestormen dat we al snel van gedachten veranderen en liever genieten op de boot. Vanaf het zonnedek bekijken we een stel ruzieende bazaarmedewerkers. De messentrekkers worden gadegeslagen door de toeristenpolitie – ze doen er geen zier aan. Er komen 2 paardekarrtejes met toeristen aanrijden en de politie roept een snelle waarschuwing naar de mannen. Snel wordt het mes ergens in zo’n bazaartje opgeborgen en roepen ze alweer: “come my friend, only 1 euro, everything cheap in my shop!”. En daar wordt weer zo’n barbypopje aan de arm mee naar binnen gesleurd (in dezelfde shop van dat mes)... vriendlief is het shoppen duidelijk beu en wacht liever bij de trappen naar de boot... maar na 10 minuten duurt het hem toch ook wat lang en besluit hij maar es te kijken of barbie nog heel is! Om 16:00 maken we ons op voor de afvaart richting Luxor. De sluis bij Esna is nu geopend en we mogen doorvaren naar Luxor...hadden we dus wat rustiger aan kunnen doen de eerste dag. Maar nu hebben we lekker nog een hele dag ter beschikking in deze stad!! Tijdens ons diner ontstaat er grote opschudding... om 20:30 een grote klap... het lijkt wel een zware aardbeving... alle gasten zijn geschrokken, in de keuken valt vanalles aan duigen en de buffetten zijn door elkaar gerammeld van de klap. De koks roepen snel dat er niets aan de hand is maar zijn binnen 3 minuten allemaal verdwenen! De ongerustheid neemt toe naarmate we het personeel in paniek zien raken en we besluiten naar het zonnedek te gaan. In eertse instantie denkt Feesbees we dat we vastgelopen zijn op een zandplaat. Echter vanaf het zonnedek is het zonneklaar dat we een flinke aanvaring hadden met de kade van de sluis. De ravage is enorm! De zichtbare schade aan de kade is een gat van 6 meter lang, 4 meter hoog en 1 meter diep. De boeg van de boot is aan beide zijden gescheurd en ontzet... Ooggetuigen die aan de balustrade op het dek stonden te kijken hoe we door de sluis zouden varen konden nog net naar achteren springen. “Nog 20 meter te gaan en ik dacht, nou moet-ie toch gaan bijsturen. Bij 10 meter dacht ik, nu wordt het toch hoog tijd! En bij 5 meter begon ik te schreeuwen dat het fout zou gaan en mijn zoon van de balustrade vandaan moest komen.” “TOEN pas sprongen de 4 man van de boeg op, maar het was al raak”. De boot is gewoon 15 meter uit koers, frontaal tegen de kade gevaren!! Ons schip bleek dus ECHT de Titanic!! De autoriteiten kwamen en wij werden vermaand naar de eetzaal terug te keren. Foto’s mochten we niet maken en matrozen gingen met hun voeten op de scheuren in de boeg staan. Hierdoor nam de spanning en angst onder de reizigers toe, we lagen 1,5 uur stil en begonnen zonder uitleg weer te varen. De angst sloeg om in paniek toen er zelfs een zeil voor de schade werd gehangen. Er was geen personeel meer zichtbaar op het schip en je hoorde de manager alleen maar schelden... Nog STEEDS geen uitleg en we wendden ons na 2 uur tot de reisbegeleider – deze zou ons uitleg geven. Maar dit broekie van begin 20 jaar liet zich afschepen en uitschelden door de manager:” HIJ (de manager) had het hier voor het zeggen, en wie was Ramon nu helemaal dat hij hem kwam vertellen wat te doen!”. Na ruim 3 uur kregen we de directeur van Nile Travel aan de lijn... “Er kan aangemeerd worden, er kan een loopplank uitgelegd worden en er mogen mensen van het schip. Maar alleen MET BAGAGE en na ondertekening van een verklaring dat Nile Travel afstand doet van alle verantwoordelijkheid. Die passagiers staan er dan alleen voor.” “Er mogen geen gasten vanaf de kade de schade bekijken en weer terugkeren op de boot en zeker geen foto’s maken”. Dit in de wetenschap dat er in Esna GEEN hotels zijn... Vrouwen geen rechten hebben – en Westerse als vrijlopend wild beschouwd worden... Toen we zeiden dat zo’n verklaring in Nederland hoogstwaarschijnlijk nietig verklaard zou worden in verband met geen vrijwillige keuze antwoordde hij: “Dit heb ik al vaker gedaan!”. Daar stonden we dan... verplicht op het schip te blijven, vrezend voor onze veiligheid en leven. WEG VAKANTIE!!! Na 3,5 uur volgde de volgende informatie door Nile Travel: (Ramon vertelde 3!! hele zinnen) “ Ja, jullie weten wat er gebeurd is. Ze zeggen dat we verder kunnen varen. Als je het er niet mee eens bent kun je een handtekening indienen.” Inmiddels was 1 passagier met de manager vanaf de boeg gaan kijken naar de schade en had een scheur gezien die vrij hoog zat. Hij nam het woord over en stelde iedereen gerust en besloot te zwijgen over wat hij had waargenomen. Hij wilde ons niet nog ongeruster maken. We besluiten een handtekeningen aktie op te zetten, stellen diezelfde nacht nog een brief op die ondertekend wordt. Die nacht durfden een hoop passagiers niet te gaan slapen en uiteindelijk zijn we op het zonnedek gebleven om te overnachten toen de boot om half 3 aanmeerde. Om half 4 ’s nachts, toen ze dachten dat iedereen sliep, begonnen we weer te varen... Feesbees heeft geen oog dicht gedaan... Beveiliging op het andere schip werd ingeschakeld, zodat we niet de schade konden bekijken vanaf een buurboot, de directeur van Sakkaratours (Egyptische kant van Nile Travel) kwam aan boord de schade bekijken en liep te schelden. Toen hij ontdekte dat Feesbees het ook allemaal meekreeg, gingen ze maar over in het Frans. Maar dat verstaat ze dus heel goed... “dit was een groot probleem, zo hadden ze niet mogen varen. Ramon had het heel slecht aangepakt, was ook maar een jochie”. Toen Feesbees van de boot af wilde (de deuren stonden wagenwijd open en er liepen continue mensen af- en aan) gingen ze met 2 man sterk voor de ingang staan. Ze mocht er niet vanaf!
Woensdag(5 juli 2006)
Feesbees zag het om half 6 beginnen te schemeren en om kwarm voor 6 werden de gasten op het zonnedek wakker omdat de zon al zo helder scheen. Het was de eerste keer dat er vliegjes rondzwermden langs de Nijl! Na een kwartier waren deze ook al weer verdwenen... De eerste gasten mochten van de boot in verband met hun geplande excursies. Vanaf de wal was de schade nu goed zichtbaar.... de hele boeg is ontzet en er zit een gat van zekere een halve meter doorsnee! Abnormaal dat we zo zijn doorgevaren!! Gelukkig liggen we nu met staalkabels verankerd tussen 2 andere boten. Jammer dat de VARA er niet bij was deze keer... hadden we het maar toegestaan! Ze wilden een reisprogramma maken, hadden ze de wantoestanden meteen goed in kaart kunnen brengen. Maar wie zegt dat het niet een soort “undercover” was... we zullen het nooit weten. Feesbees durft na aandringen van 2 andere gasten dan toch te gaan slapen. Ze beloven haar te komen waarschuwen als er iets is. Ze hoort hun stemmen op de gang en is meteen klaarwakker! Kan ook geen rust meer vinden. ’s Middags maar op het zonnedek gebleven. Gerust is ze niet en wordt ze ook niet. Ramadan komt die ochtend nog terug om de gasten gerust te stellen. Hij vertelt ons dat het gebeurde ten gevolge van een computerstoring waardoor het schip onbestuurbaar werd. WIJ weten beter; 3 manuele besturingssystemen!! Er volgt zowaar een officiele verklaring van meneer directeur uit Nederland... Het was de wind die ons uit koers heeft geblazen. Na ons zijn 3 dezelfde boten en een schip van 100 meter zonder problemen door de sluis gevaren en het was een zachte avond... Maar dat verklaart nog steeds niet waarom 4 matrozen en 2 kapiteins het niet zagen aankomen en door de gasten gealarmeerd werden. Een passagier is met de kapitein gaan praten; ze kwam niet korter bij dan 2 meter... alcohol in het spel? Dat mogen moslims niet en doen ze ook beslist niet zei Ramadan... maar hij kan ook alleen maar voor zichzelf spreken. Er klopt hier veel niet en wij zullen nooit weten wat de ware toedracht is. Als er maar verbetering komt voor nieuwe gasten! Veiligheid en Egypte gaan ECHT NIET samen. Onderling spreken we af elkaar te mailen over de uitkomst van de brief naar ANVR en SGR. Feesbees wilt hier nog een deur verder mee; VARA en Consumentenbond en ook geld terug... mijn vakantie was over vanaf dat moment! Overschaduwde alle mooie herinneringen alsof ze helemaal niet geweest zijn.
Donderdag(6 juli 2006)
De laatste dag, gelukkig! We willen met z’n vieren met een paardenkoets de stad bezichtigen. Na wat handelen maken we een prijs af, die man brengt ons naar nog een wagen en we splitsen ons op 2 groepjes – is beter voor de paarden. Ahmed “One-Eye” geeft ons zijn businesscard en we vertrekken. Hij vertelt van de bazar en dat hij commissie krijgt. Hij zet ons daar af en belt dan zijn broer. Als we buiten komen zegt hij dat zijn broer moe was en niet komt. We gaan terug naar de paardenstandplaats voor de tweede kar en dan ineens zegt hij: “ Ik krijg nog 2 Egyptische Ponden als jullie nog een half uur willen rijden”. We zijn het daar natuurlijk niet mee eens, dat was niet onze deal! Uiteindelijk stappen we af zonder te betalen want hij heeft zijn commissie immers al verdient. Alweer genaaid terwijl we gewaarschuwd waren, lachen we met z’n vieren... en deze keer was hij ook nog zo eerlijk om te zeggen dat hij geld ervoor krijgt. Wat krijgt hij? Helemaal niets meer van ons, hahaha. Mooie kans om het Luxormuseum te gaan bezichtigen. Daarna gaan we terug naar de boot en maken ons op voor de terugreis... een hoop te vertellen! En benieuwd naar de goede foto’s van de hobbyfotograaf. We houden ons verder op de hoogte middels e-mail spreken we af.
O
